Een oud gezegde:  "Een Fanny"      

 

 

 

                                                 
Iedereen die petanque speelt, zal vroeg of laat geconfronteerd worden met een situatie waarbij anderen op z'n minst vrolijk reageren. Hilariteit alom! Iemand verliest met 0-13. De meeste voldoening proeft men wanneer dit het geval is bij een geoefende en in hoog aanzien staande speler: Een Fanny wordt er geroepen. Je snapt er niets van en vraagt wat dat betekent. En er is altijd wel iemand die het volgende smakelijke verhaal wil vertellen.

Wanneer het spel gespeeld wordt bij een plaatselijk cafe of een al wat oudere boulesclub, zal ergens een bel klinken. In eerste instantie denk je dan dat de verliezer wel een rondje zal moeten geven. Maar wat schets je verbazing wanneer één van de spelers een plaquette pakt waarop een wulpse dame is afgebeeld, die twee gave bolle billen toont. De plaquette wordt de verliezer voorgehouden en deze zal zich dan verplicht zien, omringd door de overwinnaars, een kus te geven op beide fraaie rondingen. Meestal wordt daarna inderdaad een glaasje gedronken. Wanneer het een goede speler betreft die het ongeluk heeft Fanny tegen te komen, dan halen de wat mindere spelers weer eens opgelucht adem. Hun zelfvertrouwen is weer wat opgekrikt. Al ben je nog zo goed, de bal blijft rond.  Een prachtige psychologische oplossing om het spel voor iedereen aangenaam te houden. Een schitterende folklorische traditie. En een wonderlijk verhaal wat nog steeds voortleeft.